2 września 2019

Idea

Witaj po męskiej stronie harcerstwa!

Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej składa się z dwóch odrębnie funkcjonujących organizacji – męskiej i żeńskiej.
Męska gałąź ZHR – Organizacja Harcerzy – skupia w swoich szeregach chłopców i mężczyzn, którzy dzielą się na cztery piony metodyczne: zuchowy, harcerski, wędrowniczy i harcerstwa starszego.

Harcerstwo ma na celu wychowanie metodą harcerską – w myśl Przyrzeczenia i Prawa Harcerskiego – dzielnych, prawych i zdolnych do poświęceń ludzi. W wychowaniu harcerskim chodzi przede wszystkim o stwarzanie warunków do harmonijnego i pełnego rozwoju człowieka we wszystkich obszarach jego osobowości: duchowym, emocjonalnym, intelektualnym i fizycznym oraz pomoc w odnalezieniu miejsca w społeczeństwie prowadzącego ku spełnieniu człowieka jako osoby ludzkiej. Cechą wychowania harcerskiego jest szczególne uwrażliwienie młodego pokolenia na przyjmowanie postaw i realizację działań najbardziej potrzebnych współczesnej Polsce.

Wychowujemy odpowiedzialnych mężczyzn gotowych do podejmowania wyzwań!

Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej

Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej to wspólnota przyjaciół –  dzieci, młodzieży i dorosłych, która w oparciu o wartości chrześcijańskie, poprzez przykład własny instruktorek i instruktorów harcerskich, pracę nad sobą, służbę, przygodę oraz inne elementy metody harcerskiej wychowuje człowieka pełnego radości życia, odpowiedzialnego za Polskę i gotowego podjąć wyzwania współczesności. 

Przedwojenne wartości

ZHR jest wspólnotą, której członkowie w zmieniającym się społeczeństwie są wierni tradycyjnemu Przyrzeczeniu i Prawu Harcerskiemu.

Odpowiedzialna, doświadczona kadra

Kadrę Związku stanowią instruktorki i instruktorzy – pełnoletni, kompetentni i będący chrześcijanami.

Odrębne organizacje

Praca wychowawcza prowadzona jest w oparciu o metodę harcerską w odrębnych organizacjach harcerek i harcerzy.

Aktualny program

Związek modyfikuje swój program i sposoby działania, aby odpowiadać na wyzwania zmieniającej się rzeczywistości

Zasięg

Organizacja inicjuje i wspiera środowiska działające we wszystkich miejscowościach, niezależnie od ich wielkości.

Członkowie

Członkowie ZHR są aktywni w życiu społecznym, mają wpływ na kształtowanie stylu życia młodych ludzi, podejmują służbę na rzecz innych i środowiska naturalnego.

Podstawowe zasady wychowania harcerskiego

Prawo Harcerskie brzmi następująco:
1. Harcerz służy Bogu i Polsce i sumiennie spełnia swoje obowiązki.
2. Na słowie harcerza polegaj jak na Zawiszy. 
3. Harcerz jest pożyteczny i niesie pomoc bliźnim.
4. Harcerz w każdym widzi bliźniego, a za brata uważa każdego innego harcerza.
5. Harcerz postępuje po rycersku.
6. Harcerz miłuje przyrodę i stara się ją poznać.
7. Harcerz jest karny i posłuszny rodzicom i wszystkim swoim przełożonym.
8. Harcerz jest zawsze pogodny.
9. Harcerz jest oszczędny i ofiarny.
10. Harcerz jest czysty w myśli, mowie i uczynkach, nie pali tytoniu i nie pije napojów alkoholowych.

Przyrzeczenie Harcerskie brzmi:

Mam szczerą wolę całym życiem pełnić służbę Bogu i Polsce, nieść chętną pomoc bliźnim, być posłusznym Prawu Harcerskiemu.

Po złożeniu Przyrzeczenia Harcerskiego na ręce instruktora harcerzom ZHR przysługuje prawo do noszenia Krzyża Harcerskiego.

W gromadach zuchowych (najmłodszym poziomie wiekowym) rozpoczyna się pracę wychowawczą w oparciu o Prawo Zucha stanowiące dostosowaną do wieku odbiorców wykładnię tych samych prawd i ideałów, na których opiera się Prawo Harcerskie.

Prawo Zucha ujęte zostało w następujących słowach:

1. Zuch kocha Boga i Polskę.
2. Zuch jest dzielny.
3. Zuch mówi prawdę.
4. Zuch pamięta o swoich obowiązkach.
5. Wszystkim z zuchem jest dobrze.
6. Zuch stara się być coraz lepszy.

Obietnica Zucha: 

Obiecuję być dobrym zuchem i zawsze przestrzegać Prawa Zucha

 

Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej powstał w 1989 roku. Na płaszczyźnie ideowej i programowej jest kontynuatorem tradycji i myśli wychowawczej wielu pokoleń harcerek i harcerzy. Kontynuacja ta opiera się nie tylko na przyjęciu tradycji i spuścizny intelektualnej, ale także na czynnym zaangażowaniu harcerek i harcerzy, z których najstarsi złożyli Przyrzeczenie Harcerskie jeszcze w okresie dwudziestolecia międzywojennego.

Harcerski ideał wychowawczy został przedstawiony w postaci Prawa Harcerskiego. Źródłem tworzących go wartości jest Dekalog, a treść dziesięciu punktów Prawa stanowi rozwinięcie Przykazań Bożych, w tym najważniejszego – przykazania Miłości. Tekst Prawa i Przyrzeczenia Harcerskiego stosowany w ZHR pochodzi z roku 1936. Jego treść przez całe dziesięciolecia była elementem stanowiącym o tożsamości polskiego harcerstwa i świadczącym zarazem o jego aktualności w różnych okresach najnowszej historii Polski. Rozumienie treści zawartych w Prawie Harcerskim kształtowało się począwszy od źródeł harcerstwa wypływających m.in. z działalności organizacji moralno-wychowawczych i niepodległościowych (takich jak „Eleusis”, „Sokół” i „Zarzewie”), przez zaangażowanie całego harcerstwa w wojnie polsko-bolszewickiej w roku 1920, najświetniejsze lata ruchu harcerskiego w dwudziestoleciu międzywojennym, a także późniejsze okresy wielkich prób: okupacji hitlerowskiej (działalność Szarych Szeregów, Hufców Polskich czy Związku Koniczyn) oraz rządów systemu sowieckiego w Polsce, kiedy treści zawarte w Prawie Harcerskim pozwoliły przechować harcerskie ideały w sercach pełniących służbę Bogu i Polsce harcerek i harcerzy. Wielką rolę Prawo Harcerskie odegrało również w okresie odzyskiwania przez Polskę suwerenności, kiedy tekstem Prawa z 1936 roku posługiwali się harcerki i harcerze ze środowisk tworzących później ZHR: Kręgów Instruktorów Harcerskich im. Andrzeja Małkowskiego, Ruchu Harcerskiego, Niezależnego Ruchu Harcerskiego i innych niezależnych organizacji lat 80-tych. Ważną rolę w ponownym odczytaniu treści naszego Prawa miało nauczanie Ojca Świętego Jana Pawła II, który w trudnym czasie komunizmu i późniejszych przemian wskazał nam wspaniałą, choć niełatwą drogę prowadzącą do Prawdy, Dobra i Piękna, poprzez umiłowanie Boga, Polski i Bliźnich.

Podstawy ideowe harcerskiego systemu wychowawczego opierają się na wyrażonej przez każdego członka Związku woli służby Bogu, Polsce i bliźnim. Tak rozumiana służba Bogu to identyfikowanie się z zasadami wyznawanej wiary i wypełnianie wynikających z niej obowiązków, służba Polsce oznaczająca powinności patriotyczne i obywatelskie, a także służba bliźnim oparta na poczuciu przynależności i współodpowiedzialności za wspólnoty, w których harcerka czy harcerz żyją – wspólnotę ogólnoludzką, narodową, lokalną i wreszcie najbliższą – rodzinę. Dzięki takiej postawie harcerze stają się użyteczni jako obywatele – czynni, odpowiedzialni, aktywni uczestnicy życia społecznego. Z nakazów służby bliźniemu wypływa również nakaz służby sobie rozumiany jako odpowiedzialność za własny, zgodny z ideałami harcerskimi rozwój.